کنترل درد پس از جراحی دهان و فک

الگوی طبیعی

درد پس از جراحی دهان معمولاً همزمان با از بین رفتن بی‌حسی شروع می‌شود، در روز اول به بیشترین حد می‌رسد و از روز دوم رو به کاهش می‌گذارد. دانستن این الگو مهم است، چون هر دردی که از آن پیروی نکند، خودش یک اطلاع است.

مهم‌ترین نکته: پیش از شروع درد

مسکن وقتی مؤثرتر است که پیش از اوج گرفتن درد مصرف شود. انتظار کشیدن تا وقتی درد شدید شود، کنترل آن را سخت‌تر می‌کند. زمان‌بندی نخستین مصرف معمولاً در دستور کتبی پس از عمل مشخص شده است.

نظم بهتر از مقدار

مصرف منظم در فواصل تعیین‌شده در روز اول و دوم، معمولاً نتیجهٔ بهتری می‌دهد تا مصرف پراکنده با مقدار بیشتر. از تجاوز از مقدار تعیین‌شده بپرهیزید.

مسکنی که خودتان دارید

پیش از افزودن هر مسکن دیگری به دستور، بپرسید. برخی مسکن‌های بدون نسخه با هم ترکیب مناسبی ندارند و برخی بر انعقاد اثر می‌گذارند.

سرما

در بیست‌وچهار ساعت اول، کیسهٔ سرد روی گونه در دوره‌های کوتاه با فاصله. سرما هم درد را کم می‌کند و هم تورم را محدود می‌کند. آن را مستقیم روی پوست نگذارید.

گرما پس از روز دوم

پس از فروکش کردن تورم اولیه، کمپرس گرم ملایم به کاهش سفتی عضلات کمک می‌کند. ترتیب مهم است: اول سرما، بعد گرما.

خواب

سر بالاتر از سطح بدن. خوابیدن روی سمت جراحی‌شده، هم تورم را بیشتر می‌کند و هم درد را.

سفتی فک

محدودیت باز شدن دهان در روزهای اول شایع است و بخشی از آن ناشی از اسپاسم عضلانی است، نه خود زخم. با کاهش تورم بهتر می‌شود.

دردی که الگو را می‌شکند

دردی که روز سوم تا پنجم تازه شدت بگیرد و به مسکن معمول پاسخ ندهد، الگوی شناخته‌شدهٔ خشکی حفره است. دردی که با تب، تورم فزاینده یا ترشح همراه شود، باید بررسی شود.

کاهش تدریجی

وقتی درد کم شد، فاصلهٔ مصرف را بیشتر کنید. نیازی به ادامهٔ مصرف تا پایان دورهٔ تعیین‌شده نیست مگر دربارهٔ آنتی‌بیوتیک، که باید تا آخر ادامه یابد.