مراقبت بلندمدت از ایمپلنت

یک باور نادرست پرهزینه

«ایمپلنت که پوسیدگی نمی‌گیرد، پس نیازی به مراقبت ندارد.» بخش اول درست است و بخش دوم اشتباه. آنچه ایمپلنت را از دست می‌دهد پوسیدگی نیست؛ بیماری لثه و استخوان اطراف آن است.

پری‌ایمپلنتایتیس چیست

التهابی که از لثهٔ اطراف ایمپلنت شروع می‌شود و اگر ادامه پیدا کند به استخوان نگه‌دارنده می‌رسد و آن را تحلیل می‌برد. مرحلهٔ اول — التهاب لثه بدون درگیری استخوان — قابل برگشت است؛ همین است که تشخیص زودهنگام را مهم می‌کند.

چرا زود دیده نمی‌شود

ایمپلنت رشتهٔ عصبی دندان طبیعی را ندارد. آن هشدار زودهنگامی که دندان طبیعی با حساسیت و درد می‌دهد، اینجا وجود ندارد. مشکل می‌تواند بی‌سروصدا پیشرفت کند.

بهداشت روزانه

مسواک دو بار در روز و تمیز کردن فضای بین دندان‌ها هر روز. برای ایمپلنت معمولاً برس بین‌دندانی یا نخ مخصوص توصیه می‌شود؛ ابزار درست برای مورد شما در جلسهٔ تحویل پروتز نشان داده می‌شود.

جرم‌گیری تخصصی

ایمپلنت نیاز به جرم‌گیری دوره‌ای با ابزار مناسب دارد. ابزار نامناسب می‌تواند به سطح ایمپلنت آسیب بزند، بنابراین باید بگویید کدام دندان ایمپلنت است.

نشانه‌هایی که باید دید

خونریزی لثه هنگام مسواک در ناحیهٔ ایمپلنت، تورم یا قرمزی پایدار لثه، بوی بد موضعی، عقب‌نشینی لثه و دیده شدن بخش فلزی، و مهم‌تر از همه هر احساس لق بودن.

لق شدن

گاهی پیچ یا روکش شل می‌شود، نه خود ایمپلنت. این دو وضعیت کاملاً متفاوت‌اند و تفاوتشان را فقط معاینه مشخص می‌کند. تأخیر در پیگیری، مشکل ساده را پیچیده می‌کند.

دندان‌قروچه

فشار مداوم شبانه بر ایمپلنت و پروتز اثر می‌گذارد. اگر دندان‌قروچه دارید، نایت‌گارد بخشی از مراقبت است، نه یک افزودهٔ اختیاری.

عوامل کاهندهٔ ماندگاری

دخانیات، دیابت کنترل‌نشده، بهداشت ناکافی و نرفتن به جلسات کنترل. هر چهار مورد قابل تغییرند.

جلسات پیگیری

حتی وقتی همه‌چیز خوب است، معاینهٔ دوره‌ای و در صورت لزوم تصویربرداری کنترل انجام می‌شود. هدف، دیدن تغییرات پیش از آن است که خودتان متوجهشان شوید.